Dwaalspoor

Ik hoop dat mijn moeder deze vakantie tijdens een fikse lachbui, een cocktail in de hand, het leven laat; ze heeft genoeg geleden.

Het heeft heel lang geduurd voordat ik de inhoud van haar lijden een beetje leerde kennen. Het effect ervan was al duidelijk vanaf mijn vroegste herinnering: een kleine, vreemde, vrouw, die niet als moeder voelde. Haar afstand, haar spijt, dat ik tóch geboren was, dat zij tóch bij mijn vader bleef, de spijt, dat zij haar eigen vader nooit gekend heeft en eigenlijk ook haar eigen moeder niet, maar dat laatste leek haar niet zo te spijten.

Vreemd, lang zaten ze samen gevangen deze twee Amsterdamse vrouwen, die de honger en de armoede van de oorlog niet verdroegen en vanuit hun privé bordeel de bloemetjes buitenzetten, dansend in de armen van Duitse officieren, hun jurken van zijde ruisend in het kaarslicht, hun feestelijke silhouetten door de beslagen ramen zichtbaar voor de buren van de Frans Halsstraat in de Amsterdamse Pijp.