Gerrit Bothof

Enkele activiteiten van Gerrit Bothof:

1. Ik schreef in 21-9-2004 brief aan de Minister-president inzake informatieverstrekking aan familie over hun in Oost-Europa teruggevonden stoffelijke resten van vermiste, gesneuvelde en in krijgsgevangenkampen omgekomen familieleden. Opgravers van de Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge hadden mij verteld dat diplomatieke vertegenwoordigingen in St. Petersburg en Tallinn geen informatie van hen over die mensen wilden aanvaarden. Antwoord van Minister van Justitie: Weten we niets van. Laat die nabestaanden maar kijken op de website van de Volksbund. Niet direct de kortste weg. Als je familielid toevallig bij een andere krijgsmacht dan de Duitse was, wordt er wel ijverig naar je gezocht. In de praktijk blijkt het Nederlandse Rode Kruis een goede bron voor recente informatie te zijn.

2. Op mijn initiatief werd in juli 2006 in Sinimäe bij Narwa (Blauwe Bergen, historische naam Grenadierhöhe, nabij de Kinderheimhöhe) in het oosten van Estland een gedenksteen opgericht voor de Nederlanders die in WOII en erna (denk aan gevangenenkampen) in Oost-Europa omkwamen. Het betreft omgekomenen van (semi-)militaire formaties (Waffen SS, NSKK, Kriegsmarine, Luftwaffe) maar ook (soms gedwongen) SS-Frontarbeiter alsmede Nederlandse vrouwen van het Duitse Rode Kruis. Enkelen vroegen mij naar de plaats van de steen, anderen gingen er zelfstandig heen. Het is dus een functionerende plaats geworden om te rouwen en doden te herdenken. Ter plaatse staan ook stenen voor omgekomen Noren, Denen, Vlamingen, Walen en Esten. Op een steen van het Derde Duitse Pantsercorps Steiner worden naast militairen van de al genoemde groepen tevens hun gesneuvelden uit Zweden, Duitsland, Oostenrijk, Banaat en Zevenburgen (beide laatste streken op de Balkan) herdacht. Die vochten zij aan zij met o.a. de Nederlanders.

Rond de inwijding van de steen hadden mijn medereizigers en ik contact met Russische veteranen. Wij legden bij het monument van hun gevallen kameraden een krans. Zij vertelden ons dat zij ieder jaar ook bloemen legden bij het monument van hun gesneuvelde tegenstander, in Sinimäe.

3. Ik schreef meteen na Kerstmis 2007 een brief aan de Synode van de Protestantse Kerk Nederland om rond 4 en 5 mei ook aandacht te besteden aan het lot van de kinderen van NSB-leden enz. en aan dat van hun ouders. Dit heeft geleid tot een oproep van de synode aan de predikanten van dit kerkgenootschap. Van enkele predikanten is bekend geworden dat zij aan dit verzoek van de synode gevolg hebben gegeven. Moesten ze maar mee doorgaan.