Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content
Ik ben geboren in kamp Westerbork op 6 december 1945 en kreeg het registratienummer 7552. Mijn moeder was ongehuwd en voordien zwanger van iemand die voor mij 62 jaar onbekend zou blijven. Haar vader, mijn opa was als landwachter in oktober 1944 bij een schietpartij om het leven gekomen. Bij een nachtelijke terugtocht vanuit Emmen stuitte grootvader en zijn maat Jan O. onverwacht op twee jongens (uit het verzet) die ze aan wilden aanhouden. De jongens begonnen onmiddelijk te schieten. Opa Kobus werd hierbij dodelijk getroffen. Zijn vrouw, mijn oma was 1943 al in het ziekenhuis van Emmen overleden aan de gevolgen van een mislukte operatie. Ik bleef vanaf mijn geboorte in december 1945 bij mijn moeder in het kamp tot haar uitspraak en directe vrijlating in november 1947. Na een korte inwoning bij een broer van mijn moeder in Barger Oosterveen werd ik tijdelijk bij een kinderloze getrouwde nicht met haar man in Coevorden ondergebracht. Moeder vertrok naar een oude vriendin die in de oorlog bij haar op de Dordsedijk woonde en in Haarlem was gaan wonen. Vandaar zocht ze werk en woonruimte. Enkele maanden later was het zover en had zij een nieuw bestaan voor ons gevonden, ver weg van haar dorp en omgeving. Die omgeving die alles wist over haar, haar kind en familie. Zij kon in Haarlem haar geheimen bewaren (o.a. wie mijn biologische vader was). Ondanks de vele vragen en pogingen van mijn kant heeft zij dat geheim nooit echt prijsgegeven. Wel kreeg ik haar halve waarheden en leugens te horen. Iets wat mij later veel verdriet heeft bezorgd. De inpact hiervan is niet meten maar is wel van invloed op de rest van je leven. Toch mag het geen kapstok worden van je eigen problemen. De uiteindelijke ontknoping zal verrassend zijn. Ik vertel mijn verhaal in delen.
Ik ben in mei 1969 gehuwd met Joke en we hebben 2 kinderen en 4 kleinkinderen.
Hoe herkenbaar is het weer als ik jouw verhaal lees. Als kind van tien jaar vielen mijn geschiedenislessen ook in duigen. Altijd het ...
Wat een verhaal en zoektocht! Lang heb ik gedacht dat mijn vader ook een Duitser kon zijn, hij was het niet maar dat zegt niets over wat ...
Dag Els, Mijn vrouw Joke en ik kennen je ouders van een ontmoeting bij herkenning. we hebben later regelmatig contact gehad met J. ...
Ik ben onder de indruk van uw verhaal over het kamp Westerbork. U behoort tot een kleiner wordende groep die over de werkelijkheid van ...